Het is alweer een tijdje geleden dat we ons blog hebben geupdate. Het is niet zo dat we niets te vertellen hebben maar meer het feit dat het principe van gedeelde verantwoordelijkheid nu eenmaal niet werkt….
So what happened?? Eerst een update over het huis. Het lijkt erop dat je afspraken in Canada strikt moet nalopen. Er zijn weinig zaken die vanzelf goed gaan. Dit kan natuurlijk te maken hebben met de ongewone eisen die we schijnen te hebben ten opzichte van Canadezen of gewoon pech maar aan de verhalen om ons heen te horen, is dat toch niet het geval, denk ik.
Alles wat aan werk of bestellingen moet worden uitbesteed, duurt langer dan gepland of wordt niet in één keer geleverd. Zo worden 6 weken voor een keuken, 10 weken om vervolgens nog eens 4 weken te moeten wachten op het werkblad. Het afleveren van een bank dient in ieder geval in tweeën te geschieden. Waarom zouden er bijvoorbeeld gaten om poten aan de bank te bevestigen moeten zitten? De meegeleverde poten zijn decoratie stukken… Waarom 3 bestelde artikelen in één keer afleveren, als je dat ook in meerdere keren kunt doen? Je kunt je voorstellen dat Kim heel wat af heeft gebeld.
Maar goed, de woonkamer/eetkamer/open keuken is nu bijna klaar. Basement is zo goed als klaar. De hal is op de vloer en plinten na klaar. Volgend grote project wordt de slaapkamer waar o.a. een inloop kast in moet worden gebouwd.
De tuin is nu niet meer de groene woestenij die het eerst was. Gras wordt over het algemeen netjes op tijd gemaaid. Intussen hebben we een (camp)gazebo neergezet zodat we ook heerlijk buiten kunnen zitten wanneer de muggen opzoek zijn naar sappig mensen bloed. Het lijken alledaagse muggen maar de bulten die bij mij ontstaan door dat godvergeten vleermuizenvoer zijn zeker 10 keer zo groot als in Nederland.
In de gazebo staat nu een heerlijke bank waarin we op ons gemak de gestaag groeiende wijnvoorraad kunnen nuttigen. Gelukkig werkt het weer mee, in tegenstelling tot wat Canadezen beweren. In het nieuws spreekt men al van een verloren zomer, de koudste in lange tijd. Maar zolang het rond de 25 gr.C. is hoor je mij niet mopperen. Volgens mijn Canadeze collega's is het allemaal begonnen toen die ene Dutchmen naar Canada kwam.
De frambozen zijn lekker aan het gaar stomen en de tomaten planten hangen vol! De fruitbomen worden pas op advies van deGroot (klinkt als dugroed) in het najaar geplant.
Tijdens onze korte vakantie hebben we wat cultuur in Toronto en Niagara omgeving opgesnoven, uiteraard niet zonder culinaire verwennerij. Mijn bewondering voor AGO (Art Gallery of Ontario) werd niet unaniem gedeeld… De gallery is een bouwwerk uit handen van Frank Gehry, die ook het Guggenheim in Bilbao heeft ontworpen.
De kunst is een mengsel van modern en klassiek afkomstig vanuit zo’n beetje de hele wereld. Alle namen zijn wel een beetje aanwezig, van zowel de group of 7 als Rembrand, van Gogh, Picasso, Dahli etc. Hierdoor komt de collectie niet geheel uit de verf. Dit werd overigens geheel gecompenseerd door het restaurant “Frank” dat in de gallery is gesitueerd.
Bij Frank heb ik wat ik noem de Amarone van de witte wijn mogen proeven. Wauw! De white 06 van Stratus is echt een heel lekker wijntje. Oh ja, de vis was ook lekker :P
China town in Toronto is als iedere China town. Dat er een staking bij de vuilnisophaal is, maakt denk ik weinig verschil. Een heel ander verhaal is het Distillery District. Deze vroeg industriële wijk is volledig opgeknapt en huisvest nu een verzameling van galerietjes, hippe design winkeltjes en nog hippere bars en restaurants.
Minder hip is Niagara-on-the-lake. Dit kleine stadje ligt midden in het wijngebied van de Niagara Peninsula. Het stadje biedt vooral aan heel veel toeristen leuke ouderwetse winkeltjes en restaurantjes in Victoriaanse sfeer, eventueel te completeren met een ritje met paard en wagen. Soort van Volendam maar dan leuker.
Dit gebied konden we natuurlijk niet voorbij gaan zonder een paar wijnhuizen te bezoeken. Er werd geproefd bij Château des charmes, Reiff en Flatrock. De eerste twee zijn voor Canadese begrippen grote huizen en Flatrock behoort tot de kleinere. Château des charmes wordt uiteraard gerund door een weggelopen Fransman (Paul Michel Bosc) en zoals een Fransman betaamt is Paul onbekend met het begrip bescheiden. Zo wordt hij, volgens eigenzeggen, de Rothschild van Canada genoemd en het chateau is een kopie van een echt Loire chateau, weliswaar met moderne bouwmaterialen gebouwd. Helaas konden wij de grandeur niet geheel in wijnen terug vinden. De zwaar overprijste top wijn was niet meer dan een slappe Beaujolais. De veel goedkopere Aligote was dan ook een aangename verrassing. De icewine ligt nog ons in het wijnrek. Ik hoop dat deze wijn de prijskwaliteit van de Aligote heeft en niet die van de Equuleus.
Reif was een tip van Tante Netty. Hier waren de witte wijnen duidelijk in de meerderheid. De Vidal is erg lekker. De Vidal druif is overigens in dit gebied erg populair vanwege zijn smaak maar zeker ook omdat deze druif een goede weerstand heeft tegen het klimaat (hete zomers, koude winters). De Vidal wijnen lijken een beetje op een Riesling maar dan wat minder zoet. Mijn favoriet bij Reif was de Kerner. De Kerner heeft veel weg van DE Riesling (inclusief petroleum luchtje) maar is meer complex in smaak; erg lekker!
Flatrock trok mijn aandacht vanwege de architectuur. Dit hoekige wijnhuis op palen kijkt uit over de landerijen vanaf de escarpment tot aan Lake Ontario. Door dit hoogte verschil zijn ze hier in staat om op een relatief klein gebied een grote verscheidenheid aan microklimaatjes te hebben. Ook Flatrock richt zich voornamelijk op witte wijn en hebben veel succes met de “twisted” en “seriously twisted”, beide een blend van verschillende druifsoorten. Ook de icewine is zeer goed en is iets minder zoet (18 op de suiker schaal) dan de “gebruikelijke” icewine (20 op de suiker schaal).
Nu we wat meer wijnhuizen hebben bezocht op de Niagara Peninsula kunnen we een betere vergelijking maken met het wijngebied bij Windsor. De wineries bij Niagara zijn duidelijk echte wijnhuizen met heel veel aandacht voor toeristen en de afnemers uit Toronto. Hierdoor is er veel aanbod en is er veel aandacht voor uiterlijk en marketing. Een groot nadeel is dat het miepie dat de wijn schenkt voor de tasting eigenlijk geen flauw benul heeft van wijn. Naast de zoete witte wijn hoef je bij haar geen vragen te stellen.
De wijnhuizen bij Windsor zijn meer boeren die druiven verbouwen en daarvan wijn maken. Hierdoor is er minder aandacht voor uiterlijk, dus verwacht hier niet al te mooie wijnhuizen of landschap. De wijn krijgt echter wel alle aandacht en men wil graag over de wijn vertellen. Het gebied is blijkbaar ook meer geschikt voor rode wijnen. Het aanbod rood is hier duidelijk groter dan in het Niagara gebied. Ook zijn de wijnen hier goedkoper, waarschijnlijk omdat Toronto dit gebied nog niet heeft ontdekt.
Om jullie niet langer te vervelen, stop ik hier. Ik hoop dat de volgende update wat eerder komt…
